Odpowiedź:

Przekształcamy wielomian W do postaci W(x) = 1⁄8(x3 − 16x2 + 67x − 24).

Stosujemy do wielomianu x3 − 16x2 + 67x − 24 twierdzenie o pierwiastkach całkowitych wielomianu o współczynnikach całkowitych. Na mocy tego twierdzenia wnosimy, że jeśli wielomian W ma pierwiastek całkowity, to należy on do zbioru {±1, ±2, ±3, ±4, ±6, ±8, ±12, ±24}.

Ponieważ dla x ≤ 0 mamy x3 − 16x2 + 67x − 24 < 0, więc wielomian W nie ma pierwiastków ujemnych. Na podstawie fragmentu wykresu funkcji W stwierdzamy, że jeden z pierwiastków całkowitych wielomianu może znajdować się w przedziale (7, +∞). Zatem pierwiastki całkowite wielomianu W mogą być jedynie wśród liczb 8, 12 oraz 24.

Sprawdzamy, czy liczba 8 jest pierwiastkiem wielomianu W:

W(8) = 1⁄8 · (83 − 16 · 82 + 67 · 8 − 24) = 0

Zatem wielomian W jest podzielny przez dwumian (x − 8). Dzielimy wielomian W przez dwumian (x − 8) i zapisujemy wielomian W w postaci iloczynu:

W(x) = 1⁄8 · (x − 8)(x2 − 8x + 3)

Pierwiastkami trójmianu x2 − 8x + 3 są liczby: 4 − √13 oraz 4 + √13.

Pierwiastkami wielomianu W są liczby: 4 − √13, 4 + √13 oraz 8.

schemat punktacji

3 pkt – obliczenie wszystkich pierwiastków wielomianu W.
2 pkt – sprawdzenie, że liczba 8 jest pierwiastkiem wielomianu W oraz podzielenie wielomianu W przez dwumian (x − 8).
1 pkt – zastosowanie twierdzenia o pierwiastkach całkowitych do wielomianu x3 − 16x2 + 67x − 24 i określenie liczb całkowitych mogących być pierwiastkami wielomianu W.
0 pkt – rozwiązanie, w którym zastosowano niepoprawną metodę, albo brak rozwiązania.