Załóżmy, że układ równań (1)–(2) ma rozwiązanie w zbiorze liczb rzeczywistych nie mniejszych od 4. Wtedy
a + b + c = 20 (3)
ab + bc + ca = 128
Przekształcamy układ równań do postaci, w której otrzymamy równanie kwadratowe z niewiadomą a i parametrem c:
b = 20 − a − c
a(20 − a − c) + (20 − a − c)c + ca = 128
b = 20 − a − c
−a2 + (−c + 20)a + (−c2 + 20c − 128) = 0
b = 20 − a − c
a2 + (c − 20)a + (c2 − 20c + 128) = 0
Równanie a2 + (c − 20)a + (c2 − 20c + 128) = 0 ma z założenia rozwiązanie, więc wyróżnik Δa jest nieujemny, co prowadzi do:
Δa ≥ 0
(c − 20)2 − 4(c2 − 20c + 128) ≥ 0
−3c2 + 40c − 112 ≥ 0
−3(c − 4)(c − 28⁄3) ≥ 0
c ∈ [4, 28⁄3]
Jeśli c ∈ [4, 28⁄3], to funkcja f(a) = a2 + (c − 20)a + (c2 − 20c + 128) ma co najmniej jedno miejsce zerowe (gdyż Δa ≥ 0).
Wykresem funkcji f jest parabola, której wierzchołek W = (p, q) ma rzędną niedodatnią q = −Δ⁄4. Odcięta p = −(c − 20)⁄2 ∈ [16⁄3, 8], a ponadto f(4) = c2 − 16c + 64 = (c − 8)2 ≥ 0. Zatem f ma miejsce zerowe w zbiorze [4, +∞).
Podobnie argumentujemy, że funkcja g(b) = b2 + (c − 20)b + (c2 − 20c + 128) ma miejsce zerowe w przedziale [4, +∞).
Zatem układ (1)–(2) ma rozwiązanie w zbiorze liczb rzeczywistych nie mniejszych od 4.
4 pkt – powołanie się na odpowiednie własności funkcji f prowadzące do wniosku, że układ (1)–(2) ma rozwiązanie w zbiorze liczb rzeczywistych nie mniejszych od 4.
3 pkt – przyjęcie założenia c ∈ [4, 28⁄3] i zbudowanie funkcji f(a) = a2 + (c − 20)a + (c2 − 20c + 128) dla podanego zakresu parametru c.
2 pkt – obliczenie wyróżnika równania i podanie argumentacji prowadzącej do wniosku c ∈ [4, 28⁄3].
1 pkt – przyjęcie założenia, że układ (1)–(2) ma rozwiązanie i zapisanie prawidłowego równania kwadratowego z niewiadomą a (lub b) i parametrem c.
0 pkt – rozwiązanie, w którym zastosowano niepoprawną metodę, albo brak rozwiązania.