Do przesyłania informacji za pomocą światła stosuje się światłowody. W klasycznym światłowodzie wyróżniamy dwa obszary – centralnie położony rdzeń wykonany ze szkła o współczynniku załamania światła n1 oraz otaczający go płaszcz o współczynniku załamania światła n2. Powierzchnia czołowa rdzenia światłowodu stanowi granicę dwóch ośrodków – powietrza o współczynniku załamania n0 = 1 i szkła, z którego wykonano rdzeń. Dzięki odpowiednio dobranym współczynnikom n1 oraz n2 możliwe jest wprowadzenie wiązki światła do rdzenia światłowodu i przez wielokrotne odbicie tej wiązki w rdzeniu przesłanie informacji na duże odległości, wzdłuż toru o dowolnym kształcie, bez wyraźnych strat i zakłóceń.
Na poniższym rysunku przedstawiono bieg promienia padającego na czoło światłowodu pod kątem α0 (lewa część rysunku), bieg promienia przez światłowód (dolna część rysunku) oraz bieg promienia opuszczającego światłowód (prawa część rysunku).

W pewnym światłowodzie kąt graniczny (dla przejścia rdzeń–płaszcz) jest równy αgr = 58°, natomiast odpowiednie kąty oznaczone na rysunku wynoszą: α0 = 65° oraz α2 = 60°.